Tocht 2009


geen afbeelding

Op zondag 10 mei namen een honderdtal personen deel aan de negende Interreligieuze Pelgrimstocht. Dit jaar was het centrum van Sint-Jans Molenbeek aan de beurt om zijn rijkdom aan religieuze aanwezigheid te openbaren. De taal- en cultuurgemengde groep werd eerst ontvangen in de Sint-Savakerk. In deze vroegere katholieke cultusplaats aan de Zwarte Vijversstraat huist sinds enkele jaren de Servisch-orthodoxe gemeenschap van Brussel. Na enkele koorliederen gaven vader en zoon Marcovic, beiden priester, een korte duiding bij het typisch Byzantijnse interieur. Daarbij valt vooral de iconostase op. Het is een Servische traditie dat aan elk gezin een patroonheilige wordt toegewezen. Dat versterkt de band tussen menselijke inzet en goddelijke aanwezigheid. Na het vragenkwartiertje werd op vraag van de orthodoxe priester een groepsfoto genomen, fier als hij was onze groep te kunnen ontvangen.
In de kerk was de volgende gastheer reeds aanwezig: Moussa Zulfikarali loodste ons naar een van de weinige sjiïtische moskeeën van Brussel. Ter plaatse viel het verschil met andere moskeeën onmiddellijk op. De muren waren versierd met kalligrafie en naast de gebedsnis bevond zich een zwarte zetel met drie treden. Dat is de plaats van de voorganger tijdens de vrijdagpreek. In de gebedszaal voor vrouwen stonden maquettes van de mausolea van diverse imams, stichters van het sjiïsme en alleen door die beweging erkend. Het belang van het gebed, de rol van de imam en de plaats van de vrouw waren enkele thema’s die werden aangekaart. Dan ging het richting Sint-Jan de Doperkerk, die wegens de restauratiewerken nog niet toegankelijk was. Er werd uitgeweken naar het gemeenschapscentrum de Vaartkapoen, waar we kennis maakten met de Alevieten uit Turkije. Zij behoren tot de islam, maar beleven hun godsdienst op een eigen wijze, met inbreng van filosofische en mystieke aspecten. Gebedsbijeenkomsten gebeuren in een zaal in plaats van in een moskee. Uit de Koran wordt niet voorgelezen, wel behoren belangrijke citaten tot het semaritueel. Typisch voor het alevisme is de rituele dans, waarbij jongeren en volwassenen, mannen en vrouwen gemengd deelnemen. In de Alevietengemeenschap wordt iedereen immers op volledige voet van gelijkheid behandeld; niemand draagt er een hoofddoek. Om al die redenen werden Alevieten vervolgd en wordt hun cultuur in Turkije nog steeds niet als een volwaardige religie erkend. De dag werd besloten door de Hare Krisjnagroep, die het publiek naar een specifiek Indische devotie meenam. Lange aanroepingen van de populairste hindoegodheid Krisjna, gevolgd door een rondedans brachten velen in vervoering. Vermits de delegatie afkomstig was van de Radadeshgemeenschap in Durbuy, werden over het kloosterleven heel wat vragen gesteld. Het was opnieuw een boeiende en gevarieerde namiddag, waardoor het publiek een van de vele Brusselse migratiewijken op een andere wijze heeft leren kennen.

Voor de Interreligieuze Pelgrimstocht werkt Kerkwerk Multicultureel Samenleven (KMS) samen met Les Voies de l’Orient, les Soeurs de Notre Dame de Sion, Centre El Kalima, de Vereniging voor Ontwikkeling en Emancipatie van Moslims (VOEM), de Quakers en het Intercultureel Dialoogplatform (IDP).



Terug naar overzicht