Tocht 2013


geen afbeelding

Een zeventigtal deelnemers uit diverse taal- en geloofsgemeenschappen namen op Pinksterzondag 19 mei 2013 deel aan de jaarlijkse interreligieuze pelgrimstocht. IDkB (Interreligieuze Dialoog van de kerk in Brussel) is telkens een van de organisatoren, samen met drie Franstalige diensten en VOEM (Vereniging voor Ontwikkeling en Emancipatie van Moslims).
Dit jaar werden in Elsene een boeddhistische, islamitische en christelijke gemeenschap opgezocht.

Het Tibetaans Centrum Ogyen Kunzang Chöling in de Livornostraat bestaat reeds dertig jaar en biedt rituelen, meditatie en yoga aan in de Tibetaanse traditie. Ook westerlingen vinden in die praktijk innerlijke rust en harmonie, maar eveneens zin voor het leven. Boeddhisten gaan immers geweldloos om met medemens en natuur. Naast het spirituele aanbod is er een biologische winkel en een vegetarisch restaurant La Tsampa in het centrum gevestigd. Gastheer Cyrille de Lacombe vertelde dat hij christelijk was opgevoed maar reeds op jonge leeftijd het boeddhisme had leren kennen. Daardoor begon hij vragen te stellen waarop de Indische levenswijze hem het meest bevredigende antwoord gaf. Op de vraag van een deelnemer of je tegelijk christen en boeddhist kan zijn, gaf de inleider een gemengd antwoord. Wat het ethisch leven en de fundamentele ingesteldheid betreft, kunnen beide levensbeschouwingen hand in hand gaan. Er is bijna geen geloofspunt dat in tegenspraak is bij de andere. Moeilijker wordt het wanneer je zowel christelijke als boeddhistische rituelen in praktijk wil brengen. Teksten en handelingen zijn totaal verschillend en dat is niet verwonderlijk. Beide religies ontstonden immers in een andere historische en culturele context. Uiteraard ligt het grote verschil in het feit dat christenen in God geloven en dat boeddhisten rekening houden met de wedergeboorte op aarde.       

Na een korte pauze in de gezellige tuin onder kleurrijke gebedsvlaggetjes, zette de groep koers naar de katholieke Heilige Drievuldigheidskerk. Daar legde pastoor Dupriez uit dat de kerk gebouwd werd op een stuk eigendom van een protestantse buurtbewoner. Hij wenste een kerk te laten bouwen, maar omdat de meeste mensen katholiek waren, werd het een katholieke cultusplaats. Om zijn protestantse afkomst eer aan te doen, werd besloten de kerk niet naar een heilige te noemen maar naar een geloofspunt dat alle christenen gemeenschappelijk hebben: de heilige drievuldigheid. Bij het binnenkomen in de kerk weerklonken mooie soefigeluiden. Op de grond voor het altaar had een lid van de Mouridiyya broederschap plaatsgenomen. Soefi’s zijn moslims die naast de verplichte gebeden en morele levenswijze hun geloof op een persoonlijke wijze willen verdiepen. Hun spirituele samenkomsten zijn als een zuiveringsritueel dat lichaam en geest dichter bij God en de medemens brengt. Daartoe reciteren ze in groep Koranverzen, de 99 mooie namen van Allah en poëtische teksten eigen aan de broederschap. Ndiaye Mouhameth Galaye, de spirituele leider en theoloog van de groep, legde de nadruk op het verband tussen de monotheïstische godsdiensten. Met klem citeerde hij een tekst die dwang in de religie verbiedt (Soerat 2 vers 256: “In de godsdienst is geen dwang. Redelijk inzicht is duidelijk onderscheiden van verdorvenheid.”). Niemand mag tegen zijn wil iets opgelegd worden. Daardoor kunnen vredelievende moslims zich distantiëren van onredelijke praktijken en oorlogszuchtige tendensen zoals die bij menig moslim voorkomen. Merkwaardig voor het publiek bleek de Afrikaanse afkomst van de groep. Vermits de stichter in Senegal woonde en zijn vereniging tot vandaag vooral zwarte gelovigen telt, doorbrak de ontmoeting het stereotype beeld dat moslims vooral Marokkanen en Turken zijn. Een interreligieuze tocht wil inderdaad de grote diversiteit ook binnen de wereldreligies zichtbaar maken.
     


Ten slotte vatte in de Maria Magdalenakerk priester Zadik Avbedikian de oorsprong van de Armeens-Apostolische traditie samen. Armenië is het eerste land waar in 301 het christendom staatsgodsdienst werd, dus nog voor het Edict van Milaan in het Romeinse Rijk. Hij hield een pleidooi voor dialoog en ontmoeting met alle gelovigen, alsook met wie geen geloof belijdt. Hij benadrukte de rol van vrouwen in de eerste geloofs-verkonding en in de vestiging van het christendom in Armenië. Armeense christenen zijn bij ons vooral bekend door de genocide die op hen werd gepleegd op het einde van de Eerste Wereldoorlog. Niet ver van de kerk bevindt zich een mooie gedenksteen in het midden van de Michauxsquare. De kerk zelf is herkenbaar aan de sobere architectuur en de heldere, moderne bouwmaterialen. Ze is te vinden in de Kindermansstraat. De Armeense traditie volgt de Juliaanse kalender, behalve in het westen waar gekozen wordt voor de Gregoriaanse. Daarom kon de priester ons een zalig pinksterfeest toewensen. De namiddag werd besloten met een gezellige receptie in de crypte.

De pelgrimstocht wordt sinds 2001 gehouden. Wie wenst uitgenodigd te worden voor de volgende dialooginitiatieven, kan dat melden op id.kerkbru@skynet.be



Terug naar overzicht